Vermoord


30 May
30May

Ik ben vermoord. Dat is niet iets om grapjes over te maken en dat doe ik dus niet. Ik ontving van de week ineens verontruste berichten via de app. Of ik nog leefde. Niet toevallig in New York was met mijn zoon. Gelukkig niet.

Een vrouw met dezelfde voor en achternaam uit Nederland – ze kwam zelfs uit dezelfde regio – is samen met haar zoontje vermoord in New York. Het nieuws verspreidde zich razendsnel en het stond in alle kranten. Het gebeurt wel vaker dat er mensen in het buitenland worden vermoord, maar dit voelt toch wel even anders. Hoewel ik haar verder niet kende – ondanks dat ze een actrice was – voelt het aan alsof het wel een persoonlijke betrekking heeft. Zoveel doet een naam.

Het voelt vreemd, onwerkelijk en zelfs een beetje beangstigend. Waarschijnlijk is dit een beetje zoals de man uit het lied ‘Het regent zonnestralen’ van Acda en de Munnik zich moet voelen. Doodverklaard zijn, terwijl je nog leeft. Want ja, ik leef.

Aan de nabestaanden van Linda Olthof; ik wens jullie sterkte en moed in de moeilijke periode die nu zal volgen. En de hoop dat het verdriet in de toekomst zal slijten.

 

Met oprechte deelneming,

Linda Olthof